yaşayacağız elbet, yaşayacağız
tüm acıların ve hazların gölgesinde
savaşarak, sevişerek ve nefretle…
kimse alamayacak toprağın rahmindeki tohumu
kimse uzanamayacak boyundan büyük evrene
kötü hevesler kötü nefesler gibi kokacak
her şey kendini aklayıncaya kadar çiçeklerin nezdinde

yaşayacağız elbet, yaşayacağız
gelecek doğruların yanlışları azalttığı günler de
çoğaltarak, tüketerek ve hazmederek birbirimizi
kimse koyamayacak kimsenin kursağında hevesini
değiştiremeyecek kimse keyfine göre gökkuşağının rengini
ite kaka birbirimizi, ahenk olacağız zıtların birliğinde
kelimelerin yasaklanmadığı yerde şiir de yazacağız özgürce…

16 Haziran 2015 / Sakla Beni Anne

Muazzez Uslu