İnsan ilişkilerinin iç ve dış boyutuna baktığımızda yaşadığımız her alanda karşımıza diyalogsuzluk ve iletişimsizlik sorunu çıkmaktadır. Diyalog ve iletişim günümüzün en güncel tartışmalarının başında gelmektedir.  Ama tartışmayı ve diyalog kurmayı öğrenemiyoruz.

Özellikle politik tartışmalarda çabuk parlıyor ve tahammülsüz oluyoruz. İnsana dair olan tartışma kültürü, farklılığın zenginliğinde değil, farklı düşüncelere ne kadar çok hakaret edersek o kadar kendimizi ispatlamış olduğumuzu sanıyoruz. Oysa insan hakları ,demokrasi, özgürlük, adalet, hukuk vb konular insana ölçüt bir yaşam haline gelmelidir.

Saygısızlığı kişisel sorunlardan tutalım, dinsel, ırksal ve siyasal  tahammülsüzlüklere varan sürtüşmelerle var ediyoruz. Hoşgörüsüzlük yoluna döşenmiş üstünlük naraları din ve ırk adına yanı başımızdalar, sokakta canlı bomba gibi gezmekteler. Sanal medya da küfür ve tehditlerle karşımızdalar.

Toplumsal ilişkileri etkileyen somut politik figürlere ilişkin sosyolojik araştırma. öncelikle egemen sistem konusunu, sosyolojik bir bakış açısı ve yöntemlerle ele almalıyız. Siyaset sosyolojisi, siyasetin toplumsal yapıları, ideolojileri ve kültür arasındaki ilişkileri üzerinde durmayı, gelişim ve dönüşüm için istemeliyiz. Diyalektik yöntemin felsefesini sevmeliyiz. Anti demokratik rejimlerin ve kurumsal yapıların kökenlerini ve gelişimini açıklamak amacıyla demokrasi kültürünü benimsemeliyiz ve içimizde geliştirmeliyiz.

Bazen olduğu kadar, despotik bir rejime yönelen politik fenomenlere dair sosyolojik analizler yapıtığımız gibi yanımızdakilere de sosyolojinin temel felsefesiyle donanmalıyız.. Toplumsal kurum olarak siyasi partileri ve parti liderleriyle üyeleri arasındaki ilişkileri incelemeyi insana dair olarak görmeliyiz. Peki bizler, bu işin neresindeyiz. Biz daha kendimizle barışık olamamış kendimizi sevememiş ve insana dair olan dayanışmayı, sevgiyi ve saygıyı çözememiş ve en önemlisi kendimizle yüzleşmemiş bir geleneğin, biat kültürün de çırpınıp durmuyor muyuz?

Biz; Dostluklarımızı ve de paylaşımlarımızı biliriz, yıllarca süren çocukluk arkadaşlarımız var. Üniversite arkadaşlıklarımız, mahalle arkadaşlıklarımız var, Politikadan, sanattan edebiyata kadar konuşacak bilgilerimiz var. Siyasal bilgilerimiz çerçevesinde fikir yürütecek sorunu tanımlamayı ve çözüm üretmeyi başarabileceğimiz felsefenin temel ilkeleri var. İnsanlar arasında iletişim ciddi bir sosyolojik durum. Kimileri dil den kaynaklı diyalogsuzluk yaşar, kimileri bilgisizliğinden, kimileri politik kaygılarından dolayı tahammülsüzlük durumları gösterir. Bazen de okumaz ama duyumlarla tartışma yarışına giren ve kendine yabancılaşan insanlarımızla karşı karşıyayız.

Diyalogun daha sıcak ilişkiler geliştirdiğini biliyoruz. İletişimle birlikte önyargıdan arınıyoruz.   Diyalogsuzluk insanları birbirine önyargılı yapıyor, iletişimsizlik insanları birbirine kırdırıyor, düşmanlaştırıyor.Kendi gibi düşünmeyenlere hakareti ve şiddeti uygulayabiliyor.

Cumhuriyet/ Kemalizm/Irkçılık/Dincilik üzerine yazdığım makalelerden dolayı eleştiriler alıyorum. Seviyeli ve saygılı eleştirileri siyasal farklılık olarak kabul ediyorum. Ama iğrenç iftiralar  atanlarla polemiğe girmeyi kendime haksızlık olarak görüyorum. Dolayısıyla cevap vermeye de gerek duymuyorum.

Her ne kadar resmi tarih Osmanlının çok hoşgörülü olduğunu söylese de hoşgörüsüzlük ve kabalık geçmişimizden beri fazlasıyla var olmuştur. Laiklik adına, laikliğin hoşgörüsünü inkar edenleri de görüyoruz

İnsan ilişkilerinde, farklılık ve siyasal tahammülsüzlük hastalıklı ruh halini sergiliyor.  Buda toplumsal ilişkilere olumsuz olarak yansıyor

İletişim olmadan! İnsan kendini tanıyamaz.

Kendimizi değiştirmek için, hislerimizi, geçmişimizi olumsuz deneyimlerimizi, alın yazımız edebiyatını, şükürcülüğü kaderciliği, biat kültürünü, ahlamayı ve sızlamayı bırakmalıyız.

Yaşadıklarımızın bize empoze ettiği olumsuzlukları diyalog yoluyla çözmeliyiz. Hata yaparım, yanlış yaparsam biterim,, yetersizim, başarısızım, tembelim, değersizim, sevilmiyorum, vb. gibi etiketleri cebimizde taşımaktan kurtulmalıyız. Basit bir uyarı ölüler ve bebeler hata yapmaz. Dolayısıyla her şey insana dairdir. Yani yaşam boyu hata yapmamak gibi bir lüksümüz yok. Cebimizdeki iletişimsizliği taşımazsak yüreğimizdeki hatalar çözülür ve iletişimi anlamlaştırıp olumsuz etkileri azaltılırız.

Kendimizle ilgili ne düşünüyorsak onu yaşamalıyız, insanı, doğayı, hayvanı ve bilgiyi yaşatanı sevmeliyiz. Kendimizle ilgili algımızı değiştirmeden ilişkilerdeki rolümüzü, diyalektik gelişimimizi, iş ve güncel yaşamımızdaki bencil duruşumuzu değiştiremeyiz.

Dolayısıyla diyalog ve iletişim hissini, insana dair güzelliği görmeliyiz ve sesimizi kendimiz duymalıyız. Pasifleşen ayaklarımızı fark etmeliyiz. Toplumsal önyargılarımızı iletişimle çözmeliyiz.

İletişimsizliği düzeltmenin yolu, Diyalogu geliştirmektir. Başla ve geliştir ki yaşam düzelsin.

 

Author: Erdal Boyoğlu